Stichting kinderopvang humanitas

Wat ik zo waardeer in kinderen is hun onbevangenheid. Verdriet, blijdschap, boosheid: ze zijn direct van het gezicht te lezen.  Lees het hele interview>>

Dat maakt vertellen en voorlezen aan kinderen ook zo leuk. Ik heb iets met kinderen. Daarom werk ik mee aan het jaarverslag van kinderopvang Humanitas. Wij volwassenen kunnen nog veel van kinderen leren. Zouden we de spontaniteit van het kind kunnen behouden, dan zouden we veel beter communiciren. Daarom blijven we in dit jaarverslag ook dicht bij de belevingswereld van het kind. Zo min mogelijk moeilijke woorden. We hebben tegen medewerkers, ouders, bestuurders en adviseurs gezegd: vertel eens wat je in 2004 deed en vertel het zo dat jong en oud het begrijpen. Daarom is dit jaarverslag voor alles een kinderboek.

Stichting Kinderopvang Humanitas presenteert uniek jaarverslag
HEERLEN Kinderopvang behoort sinds de invoering van de Wet kinderopvang in 2005 tot de private markt. Toch is het in de branche nog niet algemeen gebruikelijk om transparant verantwoording af te leggen.

Stichting Kinderopvang Humanitas brengt daarin verandering door met een zeer toegankelijk jaarverslag te komen, gericht op ouders, medewerkers en alle andere belanghebbenden. ‘zorgt voor bijna 13.000 kinderen in kinderdagverblijven, buitenschoolse opvang, peuterspeelzalen en bij gastouders.

Kinderopvang Humanitas is daarmee de grootste aanbieder van kinderopvang in Nederland. Dochters LMK Humanitas en Kidsconcern voeren bedrijfsregelingen voor kinderopvang uit voor zo’n 300 bedrijven met ruim 40.000 kinderen.

Blokje om met Gerda Havertong:  Communiceren met emotie

Emotie en communicatie zijn nauw met elkaar verbonden.
Waar kinderen nog onbevangen omgaan met emoties, zijn volwassenen zich er vaak juist te bewust van.
Hierdoor is de communicatie minder spontaan. Bij kinderen loopt de ontwikkeling van de taal normaliter gelijk met die van de emotie.
Een kind is een “tabula rasa”, een onbeschreven blad.
Doordat ze niet gehinderd worden door kennis en ervaring, kunnen ze open en eerlijk communiceren.
Het is jammer dat we die onbevangenheid in de loop van ons leven verliezen.

De koppeling tussen taal en emotie blijkt uit het feilloze gevoel dat kinderen hebben voor onrust bij volwassenen.
Kinderen hebben een “ingebouwde antenne” waarmee zij informatie opvangen. Zij zijn vaak goed in staat om hier selectie in aan te brengen.
Kinderen laten zich niet van de wijs brengen door een doolhof van moeilijke zinnen:
ze voelen de emoties die doorklinken in de intonatie en de houding die de volwassene aanneemt.
Waarom zou je doe emotie niet gewoon laten zien? Het verbergen ervan brengt kinderen eerder in verwarring, dan dat het ze helpt.
Als een volwassene bijvoorbeeld verdriet laat zien, beschadigt dat kinderen niet. Het is eerder een positieve prikkel in de emotionele ontwikkeling.
Daarbij is het wel van belang om terug te gaan naar het niveau van de belevingswereld waarin het kind zich bevindt.
Helaas zijn volwassenen vaak bang om kinderachtig gevonden te worden en remmen ze hun eigen emoties.
Hierdoor is de communicatie tussen kinderen en volwassenen vaak niet oprecht; de spontaniteit is weg.

Wanneer je als volwassene teruggaat naar het niveau van de kinderen, komt dat de kwaliteit van de communicatie ten goede.
Die kwaliteit blijkt uit de emoties die het kind vertoont. Als je een verhaal vertelt, laat een kind – via verdriet,
blijdschap of boosheid – duidelijk weten hoe het verhaal overkomt. Dankzij die “communicatie met emotie” kan een kind zijn communicatieve vaardigheden ontwikkelen.

De huidige televisie- en multimedia-programma’s stimuleren deze ontwikkeling in veel mindere mate.
Televisiemaker vuren nogal eens ongenuanceerd informatie op kinderen af,
al is die informatie zogenaamd op kinderen afgestemd met een soort “babytaal” of via harde klanken en hoge pieptonen.
Niets is minder waar. Er zijn zelfs aanwijzingen dat hierdoor een negatieve beïnvloeding van de emotionele ontwikkeling zou kunnen ontstaan.
Door het gebruik van goede grammatica en variatie in toonhoogten, ontstaat een emotioneel contact waardoor de communicatie waarde krijgt.

Emotie speelt trouwens ook een grote rol bij het leren van een andere taal.
Allochtone kinderen kunnen een taalachterstand oplopen wanneer er onvoldoende communicatie is tussen de verschillende bevolkingsgroepen.
Emotionele interactie tussen de verschillende culturen is van groot belang voor de taalontwikkeling van een kind.
En daarmee voor het vermogen om met andere culturen te communiceren. Onbegrip begint vaak met emotioneel onvermogen.